Gert

23 jaar is hij ondertussen brandweerman.
Eerst onder zijn vader en nu heeft hij diens plek in het korps overgenomen. Van vader op zoon…schoon is dat, niet?
Veel verhalen zitten er ook in Gert en hij lacht bijna non-stop.
Veel leut denk ik dat ze daar al hebben gehad bij de brandweer van Nijlen.
Maar als ik vraag naar wat hij nooit zal vergeten, wordt zijn stem toch wat zachter en zijn blik wat ernstiger. “Er zijn dagen die je nooit meer vergeet…30 december is zo’n datum… Ik kwam net van “school”, slechts paar maanden bezig als pompier, toen er brand uitbrak in het kleine arbeidershuisje schuin over mijn grootouders.
Ik kwam er als hevige, jonge gast eerst toe en werd letterlijk het huisje ingeduwd door de buren omdat er nog een jongetje binnen was. 5 jaar….en ik heb hem er uitgehaald, gereanimeerd en hij heeft het niet gehaald…
En nu is de concessie verlopen, maar tot voor kort ging ik regelmatig naar zijn graf. Ik wist exact waar hij lag. 5 jaar, ik zie zijn gezicht nog altijd voor me…”. Hij schudt zijn hoofd. “Misschien moet ik iets vrolijker vertellen?”

Facebook Comments

Leave a Comment

  • (will not be published)