Jan (N-VA Nijlen)

Jan komt binnen, geflankeerd door zijn dochter. Ze gaat naast me zitten om hem in het oog te houden. En haalt al onmiddellijk een pluisje van zijn gezicht. “Papa toch”, zucht ze.

“Ik kom uit een landbouwfamilie. Al 7 generaties leven we hier. Oorspronkelijk was De Slappe Uier (taverne die Jan uitbaat) een schuur. De weg waar we woonden liep dood en was zelfs niet aangelegd. Tot de jaren ’70 zwommen de mensen in de Nete, daarna is de rivier sterk vervuild geraakt en is het zwemmen gestopt. Mijn grootouders vonden dat zo jammer dat ze in hun tuin een zwembad lieten graven en wij gingen daar dan als jonge kerels ook dagelijks zwemmen. Toen de weg bij ons aangelegd werd in ’76  keken die langsfietsende mensen ons wel altijd raar aan, wij liepen dan ook bijna non-stop in zwembroek rond op straat. Omdat er ineens massa’s mensen langs kwamen gefietst, leek het ons wel een goed idee om daar ineens iets mee te doen. We kregen een tentje, pootten dat neer op de weide en onze biertent was geboren. In de week studeren en in het weekend volksfeestjes in de biertent. Toen het zomerseizoen ten einde liep en het regelmatig regende, zochten we ons onderkomen in de schuur. De lustige schutters (schutterverening van Nijlen), kwam het mee opbouwen als clublokaal en de andere mensen volgden.” Toen we een naam zochten, werden er echt de meest onmogelijke dingen voorgesteld. We wilden iets anders want elk dorp had wel: ‘Een Bonte Os’ of een ‘Duivenbond’. Iemand suggereerde: ‘De Slappe Uier’. We vonden dat helemaal geen goede naam, een beetje belachelijk zelfs maar het was niet meer te stoppen. Het ging rond en zo zijn we dus geëindigd met een een naam die we nu wel tof vinden maar toen echt niet wilden (lacht luid).”.

“Ik reis graag en als het kan, zou ik graag de wereld nog meer zien, dat is iets wat ik echt nog wil doen. En dan liefst plekjes waar er zo weinig mogelijk toeristen komen, het hoeft niet luxueus te zijn, daar heb ik geen nood aan. Zuid-Amerika spreekt me erg aan. Het voordeel is dat ik Spaans spreek dus dat is echt wel een meerwaarde om contact te zoeken met de bevolking.”. “Met de kinderen?”, vraag ik. “Nee, dan is het geen echte vakantie he met die lastpak erbij!”. Luid protest stijgt op naast me. Hij plaagt duidelijk graag zijn dochter.

Op mijn vraag of hij altijd zeker in zijn schoenen staat, aarzelt hij even. “Vroeger dacht ik dat mensen die naar een therapeut gingen, zwak waren maar ik heb wel ingezien dat dat helemaal verkeerd is. Iedereen kan daar nood aan hebben en het helpt om de dingen op een rijtje te zetten en er sterker uit te komen. Ik ben zelf ooit naar een psychiater geweest. Ik zat vast met de dingen en het liep niet zoals ik wou. Na 1/2 uur wist ik het, alles was klaar voor me. Dat heeft me zo erg geholpen. Ik volg nu ook meer en meer mijn eigen inzichten. Ik luister naar iedereen maar nadien volg ik mijn eigen weg, die aansluit bij de conclusies die in mijn ogen het meest correct zijn. Vroeger liet ik mij soms overtuigen om dingen te doen, die achteraf negatief uitdraaiden. Voor mezelf of anderen. Daar was ik dan ongelukkig over, dat doe ik niet meer. Toen ik jong was bijvoorbeeld, was ik een jeugdspeler bij Lierse. Mijn leven draaide rond die voetbal, het was alles voor me…en ik denk eigenlijk wel dat ze me best goed vonden. En dat veranderde op mijn 16. Van de club uit, mochten we niet buiten de club voetballen. Ik heb dat op een dag wel gedaan. Ik wou het eigenlijk niet doen maar mijn vader drong aan en ik luisterde. Op het einde van de dag was mijn knie voorgoed kapot en ik kon nooit meer voetballen zonder pijn. Ik heb nog wel gespeeld bij KFC Nijlen in 4de klasse en bij FC Bevel in provinciale maar op mijn 21ste ben ik dan gestopt. Ik ben niet boos op hem maar soms prikt het wel. Wie weet wat had ik nog allemaal kunnen meemaken als ik die dag, gewoon gedaan wat ik zelf het beste vond en me niet had laten overhalen…langs de andere kant, dan had de Slappe misschien niet bestaan.”.

“Van alles in mijn leven waar ik nog altijd triest van word is de dood van mijn beste vriend, nu meer dan 36 jaar geleden. Het was woensdagmiddag en we hadden net ons laatste examen van de middelbare school gedaan. Het enige wat we nog moesten doen, was onze praktische proef en ons ons eindwerk verdedigen dat ik samen met hem gemaakt had. Ik hoor het Peter nog steeds zeggen als we de trap afliepen: “het leven gaat nu echt beginnen Jan’’. Woensdagavond heb ik hem gebeld. Ik wilde samen met hem en een andere vriend nog een terrasje gaan doen in Geel. Maar nadat ik enkele keren de telefoon hoorde overgaan,  heb ik ingehaakt.  Ineens kwam het besef dat we toch beter wachten om de bloemetjes buiten te zetten tot na onze praktische proef. Die was toch vrijdag al.  Een half uur later is hij met moto verongelukt, hij was even blokje rond gaan rijden. Ik heb mezelf nooit vergeven dat ik die telefoon heb ingehaakt en ik zal dat ook nooit kunnen.”

Jan Verbraeken (N-VA Nijlen – 1)

Facebook Comments

Leave a Comment

  • (will not be published)