Madeleine en het koekje

Of ik een stuk van haar koekje wil? Euhm, nee, maar toch bedankt. Met zo’n naam kan het niet anders dat Madeleine houdt van koekjes en zoetigheid.  58 jaar is ze ondertussen al getrouwd met Gust. Hij is 89 en zij 86. En zij weet het niet meer zo goed. “Eigenlijk niets meer”, zucht Gust. “Helemaal niets. Paar maanden terug woog ze nog maar 30 kilo toen vreesden we even dat het gedaan was. Ondertussen is ze aangesterkt tot begin 40. Jammer dat dat niet kan met haar hoofd he? Aansterken…”. Elke dag zit ik hier bij haar in het rusthuis. In goede en in kwade tijden he mevrouw… Zo zijn we getrouwd.”. Hij klopt zachtjes op de hand van zijn vrouw en lacht vriendelijk naar me. “Dat zitten hier, dat is niet erg. ” vertrouwt hij me zachtjes toe. “Maar die avonden thuis…die eenzaamheid. Na 58 jaar samen is dat ondraaglijk.”. Hij wrijft nog zachtjes een keer over de hand van zijn Madeleine. En hoe je bij zo’n schoon tafereel toch onnoemelijk verdrietig kan worden. “Koekje?”, vraagt ze.

Facebook Comments

2 Responses to “Madeleine en het koekje”

  1. Katrijn

    Weer zo mooi onder woorden gebracht! Wat doe jij dat toch goed!!!

  2. Lutgard

    ontroerend mooi ! Het doet me terugdenken aan de vele dagen dat memoe bij veva zat in het rusthuis .
    Inderdaad : in goede en kwade dagen ……..

Leave a Comment

  • (will not be published)