Manuela (Nieuw Nijlen)

“Eerlijkheid, openheid en rechtvaardigheid. Dat vind ik belangrijk. Ik heb zelf ooit een burn-out ervaren zo’n 3  jaar geleden en nu staat dat meer dan ooit centraal. Sporten en gezonde voeding heeft me er toen onder andere doorgehaald.  En cava na de tennis met vrienden.”. Ze lacht heel smakelijk en open. “Ik kan gerust mee aan de toog hangen maar eigenlijk hou ik niet zo van te oppervlakkige praatjes. Ik heb graag dat mensen zeggen waar het op staat, zonder verborgen agenda.”.

Manuela is duidelijk een vrouw met een mening. Eentje die haar mannetje kan staan en toch geniet van het leven. “Ik werk in een sportwinkel waar ik verantwoordelijk ben voor de ski-en fitnessafdeling. Ik ben ook personal coach maar dat diploma heb ik behaald omdat ik het echt zelf wou en nu is het vooral handig omdat ik mijn eigen programma’s kan samenstellen. Sport is voor mij iets heel belangrijks, ik probeer 3 keer per week daar toch mee bezig te zijn.  Gezonde geest in een gezond lichaam, er zit wel iets in hoor…En laten we niet vergeten: ook het sociale aspect eraan is belangrijk.”.

“Mijn zoon is net verhuisd. 23 jaar en volledig op eigen benen.”. “Moeilijk?” “Dat is toch wel even vreemd…”.  Wanneer ik vraag waarom het bij 1 kind gebleven is, zwijgt ze even. Verdorie dat was alvast niet meteen tactisch van me. Maar ze countert zelf het ongemakkelijke moment en begint te vertellen. “Hij is jarig vandaag….maar eigenlijk was ik hem bijna kwijt. Dries moest eigenlijk een kerstkindje worden maar werd geboren na 6 maanden zwangerschap op 27 september..véél te vroeg en heel onverwachts. Wat er volgt is een nachtmerrie…Je bid en je rouwt, je weent en treurt en je kind ligt daar in een cleanroom met allemaal buisjes en draadjes. En je moet je sterk houden. Je mag niet aan hem komen en hem al zeker niet aanraken. Ik heb hem pas kunnen vasthouden na 1 maand…1 maand van wanhopen en hopen… Dat wil je niet meemaken. Dát wou ik ook niet meer meemaken en het heeft me ook een stuk gevormd tot wie ik nu ben. Het is ook iets wat ik niet verwerkt kreeg. Dat opgekropt stuk verdriet omdat je moet sterk zijn voor je kind dat aan het vechten is voor zijn leven. Ik ben er totaal door veranderd. Je verkrijgt op slag een pak meer ‘meevoelen’, je ontwikkelt meer empathie, ik ben er veel gevoeliger door geworden. Na een maand moest ik terug gaan werken anders hield ik geen zwangerschapsverlof over voor als hij thuis kwam. Ik reed dan ’s morgens in alle vroegte eerst naar Edegem, dan naar mijn werk in Mechelen, om ’s avonds weer in Edegem bij mijn kind door te brengen…Maar je doet dat, je stelt dat zelfs niet in vraag. Hij is een vechter mijn zoon, hij wou blijven leven. Hij is nu een beer van een jongen en hij is  er zonder enig kwaad doorgekomen terwijl de dokters voorspeld hadden dat hij waarschijnlijk zwaar gehandicapt zou zijn. Na 3 maanden en 1 week mochten we hem meenemen naar huis. Ja, mijn zoon is écht een wonder. We noemden hem Dries. Op dat moment was Dries Van Noten the big star overal. Wat beter om je ‘gouden’ kind te vernoemen naar een winnaar?”.

 

Manuela Verbist (Nieuw Nijlen – 1)

Facebook Comments

Leave a Comment

  • (will not be published)