Project Carole / job10 / kantoorjob bij PwC

Carole wil een kantoorjob. Iets met shiny offices en mantelpakjes. Een job waarbij ze eens niet met haar handen moet werken. Ze ziet het al helemaal voor zich…Dus gaan we op zoek naar een tof, stijlvol kantoor met hippe mensen die coole dingen doen…of zoiets.  Ik vermoed dat ze een ‘Suits’ in extremis wil, waarbij zij dan de Meghan Markle is. Paar weken later belt Carole me. “We gaan werken bij PwC, kan jij woensdag?”. Ik vraag Carole wat dat bedrijf eigenlijk doet. “Ik weet dat niet Tine, iets met financiën, ik snap daar niets van maar Isabel gaat dat wel goed kunnen uitleggen, dat komt wel goed”. Dus achteloos snorren we op woensdag richting Brussel.

Kijk nu even naar de tweede foto. Dit is Isabel Verlinden. En Isabel heeft waarschijnlijk meer brains dan Carole en ik samen hebben. En met ‘waarschijnlijk’ probeer ik nu nog even onze reputatie te redden. Isabel verschijnt in hoogstaande artikels van oa Trends waar ze over haar spreken als: “De vrouw wiens naam klinkt als een klok in fiscale kringen.”. De website van het bedrijf leert me ondertussen dat ze ‘Global Transfer Pricing Leader’ bij PwC is. Een bedrijf dat zich als volgt profileert: we’ll help your business meet any challenge with our expertise in consulting, deals, audit, tax and legal services and more, from strategy through execution. Mooi, dat kon ik zelf niet beter zeggen. Er wordt in België naar haar gerefereerd als ‘de uitvinder van de excess profit rulings’ (coole dingen doen: check!). En als je al zou weten wat dat wil zeggen: naar ons wordt er zo dus niet gerefereerd. In ieder geval: een autoriteit dus en iemand die eigenlijk geen tijd heeft voor een duo creatievelingen met gekke dromen, wilde ideeën. Wij houden van kleur, beeld, composities, expressie, gevoel en echtheid. Van woeste denkers, convergerende lijnen, RGB-profielen, sfeer creëren, pixels, Adobe en anders-dan-anders zijn en hebben geenszins enige kennis over serieuze tax-dingen, fiscaliteit, audits etc.

Maar dat wist ik dus allemaal niet op voorhand. We gingen gewoon naar Isabel van PwC. Dus mooi, hier staan we dan, in een poepchique gebouw ergens in het Brusselse. Crisisoverleg is noodzakelijk want het wordt me zeer snel duidelijk: dit is way above our head. En Carole staat hier nota bene in een jeans! “Je valt wel op hier”, zeg ik voorzichtig. “Ik dacht dat je misschien een mantelpakje ging aandoen.”. Ze kijkt me met grote ogen aan. “Denk je? Nee hoor, ik heb hier over nagedacht, dit is super. Altijd een beetje jeans, bij elke job die ik doe. Dit is helemaal ok.”. En we gaan ons aanmelden bij de receptie.

“Underdressed”, zegt Isabel als ze Carole ziet. “Completly undressed”. Fijne start van haar kantoorjob maar we mogen toch mee. Als twee vrolijke kinderen die op schoolreis mogen, huppelen we achter Isabel aan. Door een magnifieke lichtbrug naar de serieuze wereld van financiën en fiscaliteit. Er is een privé kantoor voor Carole beschikbaar waar ze zich mag installeren (tof kantoor: check!). “Zodadelijk geef ik jullie een rondleiding en dan is er een eerste vergadering”: zegt Isabel. “Daarna krijg je een opdracht.”. We blijven gniffelen Carole en ik. Ik vrees dat het een mood is waar we niet snel uit zullen geraken. Het is daar verbluffend mooi en stylish bij PwC, alvast geen klachten over de inrichting, maar ook wel wat stijfdeftig en binnen de lijntjes. De mensen zijn allemaal zeer netjes opgedirkt, hebben de juiste glimlach en geruisloze bewegingen…Misschien moet dat wel zo op een serieus kantoor?

We lopen rond in het PwC-complex met grote ogen. Lopen weer door de lichtbrug, zoeven met de lift van onder naar boven en weer terug, Isabel geeft ons de grote toer. Mooi, mooi, mooi, dit is een verbluffend pand met subtiele tinten en verlichting, zachte en karaktervolle meubels, glimmende stenen en houtaccenten (stijlvol: check!)! We testen elke zetel, gaan achteroverliggen op alle designstoelen, wrijven over de stofjes en doen alsof we meetings hebben aan vergadertafels van 100 meter lang. En Isabel? Die laat dat allemaal gebeuren. Twee op hol geslagen dames hollen door de kantoren met veel oh’s en ah’s… En toch, na een tijdje lijkt het alsof ze aangestoken wordt door dit enthousiasme. Ze gaat mee op elke mogelijk stoel zitten, doet mee aan het fake-diner, lijkt mee op te gaan in onze uitgelaten roes. Op geen enkel moment geeft ze aan dat we haar tijd verknoeien, wat waarschijnlijk wel zo was. 🙂 Ondertussen probeert ze ons met hand en tand uit te leggen wat ze eigenlijk doet. “Stel, je hebt een mixer ontworpen en je wil die graag in elke land verkopen. Wij kunnen je hiermee helpen zodat je in elk land de juiste formaliteiten verricht zodat alles in orde is.” Om ons spervuur aan vragen te counteren, neemt zo ons mee naar het bedrijfsrestaurant waar ze ook wat collega’s optrommelt om ons wat uitleg te geven. De netjes opgedirkte mensen blijken ook vol wilde dromen te zitten en zijn lang niet zo saai als we dachten…(hippe mensen: check!).

De vergadering  is in Isabel haar kantoor. Totaal onverwacht maar haar bureau is een gigantische rommelboel! Papiertjes, nota’s, klasseurs, prullerij, paperassen liggen kris kras verspreid over haar bureau. Dit is een aangename verrassing. De ‘Excess-Profit-Rulings-Queen’ die lak heeft aan een clean desk policy! Of misschien geldt dat hier enkel voor een kantoor met een deur? Moet ik later nog es vragen. Aan haar muur hangt een Dilbert cartoon….heerlijke zelfrelativering is hier aan de orde: heerlijk, zelfs bij een autoriteit. Carole krijgt dan een consultancy opdracht. PWC heeft een filmpje dat studenten of jobszoekers moet warm maken om bij het bedrijf te komen aankloppen. Het filmpje is wat oubollig en suggesties zijn welkom om dit bij te sturen. Dus gaan we terug naar onze office en Carole zet zich aan het werk. “Dit zou een reden zijn om hier niet te komen werken, hier val ik van in slaap. Hier moeten we verandering in brengen”, fluistert Carole terwijl ze kijkt. Haar mening is duidelijk en ze weet ook al meteen suggesties uit haar mouw te schudden hoe dit wel zou kunnen. Ze toont Isabel de mogelijkheden, hoe het anders kan en bespreekt hoe ze de juiste personen hierbij kan betrekken. Omdat Carole haar legal en Tax knowledge wat te mager wordt gevonden om van enige betekenis te kunnen zijn, gaat ze over tot het zetten en brengen van koffie naar de mensen op de afdeling van Isabel. Eerlijk is eerlijk, het is een vul-mijn-tijd-op job. Maar de hippe mensen zijn er wel blij mee en dankbaar. “Je verwent hen te hard’, sputtert Isabel. Maar ze lacht.

En wij ook. Carole pakt haar laptop, sluit haar kantoor af en we bedanken Isabel oneindig voor haar tijd. “Denk maar af en toe aan Zimbu The Monkey”, zegt ze nog. Lessons learned. We weten geen bal meer af van fiscaliteit en taxen maar wel van de mensen hier. Die zijn ook out-of-the box. Niet met pixels en expressie maar in attitude en kennis van hun vakdomein. En hun dromen. Want die heeft iedereen. Zelfs een Excess-Profit-Rulings-Queen.

 

Met dank aan PwC en in het bijzonder @IsabelVerlinden www.pwc.be

 

 

 

 

Facebook Comments

Leave a Comment

  • (will not be published)