Project Carole / job4 / Schilder eens een huis

Mmm, een héél huis schilderen vanbinnen… Ik zie dat nog niet meteen lukken. En het is dan ook nog es een echt groot huis, niet een kleine lilliputter weekendbungalow. Mijn eigen afplaktrauma’s indachtig heb ik er geen goed oog in. Carole is wel creatief en zal al wel eens een verfborstel gehanteerd hebben maar dit is toch wel een ander kaliber. Hier mag je niet kunstig, experimenteel, hypergekleurd of wild zijn. Alles moet hier namelijk wit. En ok, je hebt zilverwit, sneeuwwit, hagelwit, melkwit, titaanwit, zinkwit, loodwit, ivoorwit,gebroken wit, ijswit, wolkenwit, wat kunnen we nog verzinnen…maar bovenal is het WIT! Er is een voordeel, het huis en zijn bewoners houden van wit en dus is er al geen vergissing in kleur mogelijk. Altijd handig.

Carole mag dus vandaag mee op stap met een professionele schildersploeg. Die mannen die verven een muur tegen een tempo waarop wij een boterham eten. En het zijn er superechte. Want ze lopen om te beginnen al rond in een witte broek. En er zitten niet eens veel verspatten op… Doe dat maar eens na!

Carole is hoopvol en draagt ook een witte broek, ’t is ook van de moetes denk ik want Robert wil dat het loopt zoals het hoort dus hij heeft voor haar een outfit bij. Het schoeisel van Robert past al chance niet, zodat haar zwarte basketballers haar outfit toch maar mooi afsluiten. Trendy after all hé guys?? Maar ook Robert blijkt wel bezig te zijn met esthetiek want hij draagt geen wit bovenstuk maar een zwarte t-shirt: “vroeger waren ze inderdaad helemaal in het wit, dat was vooral een praktisch iets want zo’n witte plunje kon je gewoon in de kookwas steken. Maar echt, dat is toch niet mooi?”. En hij grijnst. Robert neemt zijn taak alvast serieus. Ze mag niet zomaar doen wat ze wil die Carole. Het moet goed lopen en ze krijgt in sneltreinvaart een karrenvracht aan informatie over haar heen gegoten. Het duizelt me als ik even mee luister, want verf is niet zomaar verf en niet elke borstel is het waardig om mee te schilderen. De pols van een hand moet Carole niet meteen meer op de rug houden maar voor de rest moet ze toch haar aandacht erbij houden. Vakmanschap wordt hier hoog in het vaandel gedragen.

Robert is duidelijk hyperervaren en schilder, ja, zoals een echte schilder. Bovendien heeft hij volgens mij ook een verfverslaving want in het weekend schildert hij ook nog eens. Vertel dat maar eens verder, een schilder die in zijn vrije tijd voor zijn plezier: schildert! Geen muren dan, maar op doek. Liefst met olieverf. En hij was niet altijd professioneel schilder. Vroeger zat Rober in de diamant als zager. “Maar als je van je 13 jaar daar mee bezig bent, dan ga je na een tijdje toch eens nadenken: wat wil ik nu echt doen en wat wil ik niet meer doen?”. Ik was sowieso altijd al met schilderen bezig en het leek me fijn om van mijn hobby mijn beroep te kunnen maken. Dus volgde ik een opleiding, ging in de leer bij Dirk en toen ik volleerd was, begon ik op mezelf. De zotste dingen heb ik op muren gezet, sjablonen van soms wel 5 meter. Dit geeft me veel voldoening. De afwisseling, het contact met de klanten, de mensen die zeggen: “Robert, chique gedaan…ja daar doen we het voor”.

En ondertussen verft Carole een muur wit. Glenn, de tweede schilder geeft haar nauwgezet instructies. Ze leert snel en Robert knikt tevreden. Afplakken, schilderen, controleren…ze werken zonder afleiding verder. Als echte Cirque-du-Soleil artiesten lopen ze op muren en stellingen. Stelling op, stelling af. Het is mooi om te zien. De tijd vliegt. Misschien wil ik ook wel eens een huis schilderen. En dan ook graag helemaal wit. En liefst mag Robert komen helpen. En Glenn ook. En als het kan mogen ze ook een stelling meebrengen om circusgewijs door ons huis te vliegen. En dan kan ik meteen ook een witte broek aan, maar niet met een witte t-shirt natuurlijk want dat is zo lelijk.

 

 

 

 

 

 

Facebook Comments

Leave a Comment

  • (will not be published)