Project Carole / job5 / Slagershulpje

Donderdag, 11u, ik kom binnen in het werkhuis van beenhouwerij Boen en wordt onmiddellijk teruggekatapulteerd naar mijn jeugd. De kwartieren en karkassen, de ietwat weeïge geur van vlees…het is mij niet onbekend. Met een papa als slager, en een mama die nachtverpleegster was, moesten we soms mee naar het slachthuis om daar de gewenste stukken vlees uit te kiezen. En terwijl mijn vake op inspectietour ging om het juiste stuk vlees uit te kiezen, speelden ik en mijn zus verstoppertje, tussen de hompen vlees. Misschien voor een ander ietwat luguber en vreemd maar voor ons de normaalste zaak van de wereld.

Dus hier sta ik dan in een andere beenhouwerij dan die van mij familie en toch voelt het onmiddellijk vertrouwd.

Raf en Kathleen baten al 22 jaar hun beenhouwerij uit. Het zijn werkers. Je kan dat niet anders omschrijven: het zijn kei harde werkers. ’s Morgens vroeg uit de veren en ’s avonds laat gaan slapen. Hobby’s zijn er niet echt. Ze leven voor hun werk. Zelfs op zondag staat Raf op om om 5u30 want dan wordt zijn vlees geleverd en begint het verwerken ervan. Het zijn mensen die leven voor hun zaak en daar ook hun eer uithalen. Hun producten daar zijn ze duidelijk trots op.

“Ik ging vroeger naar het college maar ik kreeg ineens een B-attest. Voor mij was de keuze snel gemaakt. Ik zou beenhouwer worden. Aanvankelijk in loondienst maar na een tijdje is er dan toch een eigen zaak gekomen. En Kathleen, die eerst in een manege werkte, stapte na verloop van tijd dan mee in de zaak. En de mama van Kathleen loopt hier ook rond. En mijn kinderen, ja die helpen soms.”.

De winkel staat eivol bij slager Boen in Grobbendonk. Van heinde en verre komen ze hiernaartoe op donderdag want donderdag is het : frikadellendag. 500 kg balletjes worden er hier elke week geproduceerd en Carole is dus ongelofelijk welkom om die mee te komen rollen. Jullie lezen het goed: rollen. Geen hyperautomatische machine waar de dingen uit komen maar elke frikadel wordt dus met de hand in de juiste vorm gekneed. In de winkel is het druk maar achter de schermen is het mogelijks nog drukker want 500 kg frikadellen, dat rol je dus niet in 5 minuten. Carole staat geconcentreerd met het gehakt in haar handen. “Elke frikadel moet dus wel ongeveer even groot zijn. Tussen de 40à 50 gram. Ik denk dat ik het ondertussen wel doorheb maar af en toe weeg  ik het toch maar na.”. Er worden schotels met 17kg gehakt aangedragen. Een goede frikadellenroller kan de schotel verwerken op 20 minuten. Rekenen gaat me niet goed af maar ik probeer toch effe: dat zou betekenen dat je max. 3,5 seconde hebt per frikadel. Kreun, lijkt me niet te doen. Suzy, die naarstig naast Carole staat frikadellen te rollen, kan er hartelijk om lachen: “het is wel doorwerken maar het went. Toen ik dit de eerste keer deed, had ik de dag erna verschrikkelijke spierpijn. Nu voel ik het niet meer.”. Ik kijk even Carole,  ze rolt als een gek de frikadellen maar Suzy kan ze toch nog niet bijhouden. Ze knipoogt even maar ik denk toch dat ze straks blij zal zijn als die 500 kg achter de rug is. En ik denk dat ze morgen haar armen niet meer zal kunnen optillen. Het is en blijft een drukte van jewelste in de winkel. Raf en Kathleen hollen over en weer. Rollen, pot op het vuur, frikadellen erin, frikadellen eruit, nieuwe pot…het tempo wordt opgedreven want de vraag naar frikadellen is groot en Suzy en Carole rollen zich in het zweet. Tijd om te vertrekken voor mij.

Ik weet niet of Suzy en Carole ze straks met evenveel smaak zullen opeten na zo’n dagje rollen maar ik huppel toch wel blij met mijn zakje frikadellen naar huis. Niet zelf moeten rollen, altijd fijn!

 

 

Facebook Comments

One Response to “Project Carole / job5 / Slagershulpje”

  1. Guy

    … wel … ballekes rollen is ook mijn job … en proeven ook … 🙂
    Schitterende reeks !
    Grtjs
    Guy

Leave a Comment

  • (will not be published)