Project Carole / job9 / Afvalsorteerder

Overweldigend, beetje deprimerend, hallucinant…bedroevend…breath taking is ook wel op zijn plaats hier…
Allemaal grote woorden he?
Maar dat is wat ik voel als ik de loods binnenkom waar Carole vandaag aan het werk is.
Breath taking is nogal makkelijk om te begrijpen. Voor iemand die ooit in zijn vriendje zijn schoenen gekotst heeft omdat hij teveel aftershave ophad, hebben we weer de hoofdprijs afgeschoten.
Want het palet van geuren is hier zéér divers en heel rijk.
Maar de geur moet nu compleet onderdoen voor het allesomvattende gevoel van: wanhoop.
Bergen en bergen afval liggen hier voor ons. Massa’s troep. Ongesorteerde troep. Vrachtwagen na vrachtwagen komt hier op weekdagen toe. En dumpt dan zijn lading in de loods van GRCT. Uitsortering en recyclage van afval, daar houden ze zich oa mee bezig en we zijn zeer blij dat we hier vandaag mogen meedoen. Kraanmannen zoals Tom halen met hun monstertrucks een hap uit deze berg. Andere mannen sorteren dan het afval. Crue gezegd zijn dat niet meteen blanke mensen. Die willen dat niet doen en het klinkt misschien niet zo fair, maar ik begrijp het wel, het is ook niet meteen mijn droomjob, welke kleur mijn huid ook heeft. Want het afval sorteren gebeurt hier niet met fancy machines maar met de hand. En soms hebben ze wel eens chance en vinden ze een horloge, een mooi servies, een speelgoedje. Maar ook dieren vinden ze hier wel eens: dood en levend. Ik heb een eindeloos respect voor Liesbeth, Geert en hun ploeg want dit is echt een niet-te-stoppen lawine. Want mensen en afval, dat is een probleem, een groot probleem. En het zou denk ik wel eens de moeite zijn als de kids, laten we maar beginnen met die van mij, volgend jaar niet op schooluitstap gaan naar een kringloopcentrum waar alles al netjes klaarligt voor hergebruik. Please, laat ze maar eens een middagje naar hier komen. Eye opener. Misschien moeten we maar meteen al de ouders en grootouders ook meenemen. Tom, de kraanman, amuseert zich wel zegt hij. Met een gevonden matras veegt hij de boel aan: “want het moet hier proper blijven”. Om het stof te beperken zetten ze een soort sprinkler-systeem aan. Mooi, water komt in zeer zachte wolkjes neer op het afval zodat het stof blijven liggen. Ik voel me nu niet meteen properder door deze douche maar het is wél mooi om te zien. En laten wij (mijn compagnon en ik) daar nu toch wel gevoelig voor zijn. Na het sorteren: hout bij hout, papier bij papier, troep bij troep…gaan we op verkenning in het bedrijf. Gek om te zeggen maar we zien er onmiddellijk het schone van in. Want zo’n hoop oliefilters bij elkaar: dat is dus “bangelijk” schoon! En zo’n berg papier! Mooi, mooi, mooi! Helemaal contradictorisch is dat dit afvalsorteerbedrijf dus kraaknet is. Ongelofelijk. Ik denk dat zowel Carole als ik stevig onder de indruk zijn. Over hoe schoonheid en lelijkheid zo dicht bij elkaar kunnen liggen en hoe drama en vreugde elkaar afwisselen bij het zien van zoveel afval. Ik heb vanavond ook wat werk want hier zijn impressies die ik niet zo snel gesorteerd krijg. Geert en Liesbeth vormen een mega tandem in dit verhaal. Of we even een oproep voor chauffeurs willen lanceren want die kunnen ze wel gebruiken. Graag hoor. Even Carole laten poseren en hup.  Klaar. Blank of zwart: welkom. Op naar de volgende container. Iemand?

 

met dank aan https://www.grct.be

Facebook Comments

One Response to “Project Carole / job9 / Afvalsorteerder”

  1. Guy

    … heb waarschijnlijk geluk dat het geen smel-fies zijn … maar weeral mooi verhaal !!
    Grtjs,
    Guy

Leave a Comment

  • (will not be published)